گلد ماين قائمشهر و روياي ميليونر شدن

اما به غير از اينها و معقوله آموزش و پرداختن به آنها و حتي نوشتن درباره اش که مشق هر روزمان است دوست دارم درباره انسانها ، جامعه و حتي روزگار گذرا بنويسم . خيلي سوال هاي اجتماعي و انساني و نفساني در ذهنم پرسه مي زند که مثلا چرا اکثر انسانها ، دوستان دوروبرم ، فاميل ها و غيره و غيره تا به هم مي رسند از غم و ناراحتي و غصه هايشان کلام به زبان مي آورند ؟ آيا بين انسان ها تفاوتي وجود داشته آنهم از ابتداي تولد ؟ آيا تبعيضي در آفرينش و خلقتشان قائل شده است ؟ چرا يکي ثروتمند و ديگري فقير است ؟ چرا يکي شاد و ديگري غمگين است ؟ شايد خيلي از دوستان جواب اين سوالها را ندهند يا ندانند ! اما خود من تا اين سن که خدا به من اجازه زندگي داده به اين جواب رسيده ام که همه و همه با هم يکي هستيم . از نظر من انسان ها از هر رنگ ، نژاد ، اصالت و يا جايگاه اجتماعي که باشند در ابتدا با يک سطح فيزيکي و توانايي متولد مي شوند و همه قادر به رسيدن به بهترين موقعيت ها يا بهتر بگويم قادر به رسيدن به همه جا هستند اما تنها يک چيز مي تواند اين جايگاه ها را جا به جا کند . به نظر شما چه مي تواند باشد ؟ آيا تا به حال به ذهنتان رسيده که اگر خودتان را دست کم بگيريد سير نزولي خواهيد داشت ؟ و اگر هم به خودتان بباليد و از وجود خودتان در اين دنيا لذت ببريد سير سعودي آنهم بي نهايت خارق الاده خواهيد داشت ؟ تنها يک کلام از من بشنويد باور نکرديد مسئله اي ندارد اما به شنيدنش مي ارزد ... .

شما بهترينيد و لياقت رسيدن به بالا ترين درجه هاي زندگي را داريد چون شما از کساني هستيد که خالقتان دوستتان دارد . خداوند دوستتان دارد که زنده هستيد و زندگي مي کنيد .

هميشه قدر لحظاتي که نفس مي کشيد را بدانيد .

شاداب و موفق باشيد .